Er zijn maar weinig wetenschappelijke artikelen over modellen om yoga te integreren in de gezondheidszorg. Ondanks het groeiende bewijs voor de fysieke en mentale voordelen van yoga, heeft de beschikbare literatuur te lijden onder heterogeniteit van methoden en een gebrek aan onderzoeksbeschrijvingen (d.w.z. type yogabeoefening, deelnamepercentage, elementen in de beoefening). Zoals Smith et al stellen : “Definiëren en meten is een van de belangrijkste uitdagingen van yogaonderzoek”. Om deze redenen zijn de resultaten over de effecten van yoga vaak tegenstrijdig en voor veel gezondheidsproblemen nog niet overtuigend. Dit beperkt de mogelijkheid om yoga als volksgezondheidsmaatregel in te voeren in de gezondheidszorg.

Als onderdeel van een volksgezondheidsaanpak zouden yogadiensten gestandaardiseerd moeten worden, zodat de resultaten van de praktijk rigoureus onderzocht en gecommuniceerd kunnen worden.Smith en anderen stellen voor om onderzoeken naar yoga operationeel te maken door ‘kernen’ te gebruiken, d.w.z. samenstellende elementen waarvoor voldoende bewijs bestaat van een betrouwbaar voordeel (ten minste twee goed gecontroleerde onderzoeken hebben aangetoond dat ze goed zijn en niet schadelijk), zoals buikademhaling, de kinderhouding, krachtige houdingen (Tadasana, etc.). Hoewel het geheel van yogacomponenten een waarde heeft die groter is dan de som van de delen, heeft elke kern zijn eigen discrete waarde als afzonderlijk onderdeel en kan worden bestudeerd en gemeten als een op zichzelf staande beoefening.

Yogaonderzoekers en yogabeoefenaars moeten samenwerken bij de selectie van yogakernen en de implementatie ervan moet worden ondersteund door instructies en trainingsprocedures. Om het wijdverbreide gebruik van yoga te verbeteren, stellen de auteurs bovendien voor om het RE-AIM (Reach Effectiveness Adoption Implementation Maintenance) volksgezondheidsmodel te gebruiken. Om effectieve en generaliseerbare interventies te implementeren, vereist dit model eerst het vaststellen van de behoeften van de doelpopulatie en het effect van de interventie op het gewenste resultaat (RE-), en vervolgens het focussen op systematische promotie om adoptie-implementatie en onderhoud (-AIM) van de interventie te ondersteunen.